اسم دسته بندی
زمان مطالعه
۵ دقیقه
یک باور غلط و رایج در حقوق خانواده این است که فرزندان با رسیدن به سنی خاص (مانند ۱۲، ۱۴ یا ۱۶ سالگی) حق قانونی و قطعی پیدا میکنند که انتخاب کنند مایلند با کدامیک از والدین خود زندگی کنند. با این حال، در قوانین کانادا هیچ سن جادویی یا مرز مشخصی برای این تصمیمگیری وجود ندارد. معیار اصلی و نهایی دادگاهها همواره «مصلحت کودک» است و نظر فرزند صرفاً به عنوان یکی از عوامل بررسی میشود.
قانون فدرال طلاق کانادا (Divorce Act) به صراحت نحوه مواجهه با نظر فرزند را تبیین کرده است. طبق بند s. 16(3)(e) این قانون، دادگاه موظف است این مورد را بررسی کند:
“the child’s views and preferences, giving due weight to the child’s age and maturity, unless they cannot be ascertained”
این عبارت بدان معناست که دادگاه نظر و ترجیح کودک را بررسی میکند، اما وزن و اهمیت این نظر را با توجه به سن و میزان بلوغ او میسنجد؛ نه اینکه در یک سن خاص، تصمیمگیری نهایی را کاملاً به خود کودک واگذار کند.
رویههای قضایی کانادا بارها بر این اصل تحت عنوان «voice, not choice» تأکید کردهاند. برای نمونه در پرونده SK v DG, 2022 ABQB 425 (در پاراگراف ۱۶۴)، دادگاه اظهار داشت:
“It is often said a child has a voice, but not a choice. The views and perspectives of a child are significant for a judicial decision about the child’s best interests, but they are not determinative.”
دادگاه در پاراگراف ۳۱۴ همین پرونده به روشنی اعلام میکند که هیچ آستانه سنی تعیینکنندهای وجود ندارد و هر پرونده باید با توجه به شرایط خاص خود (contextually) بررسی شود. همچنین در پاراگراف ۳۲۲ ذکر شده است که سن یک عامل قطعی نیست، بلکه ظرفیت و درک کودک بر اساس ارزیابی او از شرایط سنجیده میشود.
وکیل حضانت فرزند در انتاریو؛ راهنمای کامل قوانین ۲۰۲۶ و مراحل قانونی
رویههای قضایی کانادا بارها بر این اصل تحت عنوان «voice, not choice» تأکید کردهاند. برای نمونه در پرونده SK v DG, 2022 ABQB 425 (در پاراگراف ۱۶۴)، دادگاه اظهار داشت:
قوانین کانادا به جای تعیین خطکشیهای سنیِ سختگیرانه، بر این مبنا عمل میکنند که هرچه سن و بلوغ کودک بالاتر رود، وزن و جایگاه نظر او در دادگاه بیشتر میشود. در پرونده DCE v DE, 2021 ABQB 909 (در پاراگراف ۲۱) آمده است:
“No specific age is a threshold for appointing counsel nor invites a presumption that the child’s views should be taken into account. The inquiry into the child’s age and degree of maturity is individualized and contextual.”
بر اساس پاراگراف ۲۴ همین پرونده، معمولاً از کودک خواسته میشود نظر یا ترجیح خود را بیان کند، نه اینکه انتخابکننده نهایی باشد.
دادگاههای استیناف استانهای دیگر نیز همین رویکرد را تایید کردهاند. برای مثال، دادگاه استیناف نیوبرانزویک در پرونده L.S. v. M.S., 2019 NBCA 64 (در پاراگراف ۲۱) اعلام کرد:
“The wishes of children age ten to thirteen are commonly regarded as an important, though not a decisive, factor in parental custody disputes. The wishes of the children increase in significance as they grow older.”
این نشان میدهد که حتی برای کودکان ۱۰ تا ۱۳ ساله نیز نظر آنها مهم تلقی میشود، اما همچنان قاطع و تعیینکننده نهایی نیست.
قوانین استانی نیز کاملاً همراستا با قانون فدرال هستند. در استان انتاریو، بند s. 24(3)(e) از قانون اصلاح حقوق کودکان (Children’s Law Reform Act) متن مشابهی دارد که بر لزوم سنجش نظر کودک با توجه به سن و بلوغ او تاکید میکند.
در پرونده Flood v Flood, 2018 ONCJ 822 (در پاراگراف ۳۴)، دادگاه مستقیماً به این موضوع اشاره کرده است:
“There should be no bright line age cut-off whereby it is determined that the child is too young to effectively participate in the process. Every child is different.”
این عبارت دقیقترین پاسخ به این چالش است: هیچ خطکشی سنیِ ثابتی وجود ندارد و هر کودک شرایط متفاوتی دارد.
گاهی اوقات وجود ماده s. 65 در قانون اصلاح حقوق کودکان انتاریو (CLRA) موجب سوءبرداشت میشود. این ماده بیان میدارد:
“Nothing in this Part abrogates the right of a child of sixteen or more years of age to withdraw from parental control.”
این بند قانونی به این معنا نیست که هر نوجوان ۱۶ سالهای در پروندههای خانواده حق انتخاب قضایی و خودکار برای محل زندگی دارد؛ بلکه صرفاً به حق او برای خروج از تحت کنترل والدین (withdraw from parental control) اشاره میکند که این مبحث حقوقی با قواعد عمومی دعاوی حضانت و برنامهریزیهای مراقبت از فرزند (parenting) متفاوت است.
برای ارزیابی شرایط دقیق پرونده خود، میتوانید از طریق صفحه
در نظام حقوقی کانادا، فرزند از هیچ سن مشخصی نمیتواند به طور قطعی مشخص کند با کدام والد زندگی خواهد کرد. دادگاهها همواره نظر و خواستههای فرزند را میشنوند اما آن را به عنوان بخشی از تحلیل همهجانبه «مصلحت کودک» ارزیابی میکنند. هرچه سن، استقلال فکری و ثبات نظر فرزند بیشتر باشد، وزن دیدگاه او افزایش مییابد؛ تا جایی که در سنین بالاتر و نزدیک به سن قانونی، این نظرات ممکن است عملاً تأثیر بسیار تعیینکنندهای بر تصمیم دادگاه بگذارد.
خیر، قانون کانادا هیچ سن ثابتی تعیین نکرده است. دادگاه نظر فرزند را بر اساس سن و بلوغ او به صورت مورد به مورد بررسی میکند.
این عبارت یعنی فرزند حق دارد نظر و ترجیح خود را بیان کند (صدا داشته باشد)، اما تصمیم نهایی و قطعی (حق انتخاب) با دادگاه و بر اساس مصلحت اوست.
این ماده میگوید حق کودک ۱۶ ساله یا بزرگتر برای خروج از تحت کنترل والدین (withdraw from parental control) محفوظ است، اما این موضوع با حق انتخاب خودکار محل زندگی در دعاوی حضانت متفاوت است.
گذراندن دوره ضرورت سربازی در سپاه پاسداران به یکی از چالشهای اصلی متقاضیان ویزای کانادا تبدیل شده است. در این مقاله، راهکارهای حقوقی و نحوه رفع ممنوع الورودی سربازی سپاه را از طریق دادگاه فدرال و قوانین مهاجرتی کانادا بررسی میکنیم.
دریافت نامه مصاحبه اخراج از آژانس خدمات مرزی کانادا (CBSA) بسیار نگرانکننده است، اما این به معنای بازگشت حتمی به ایران نیست. با راهکارهای قانونی مانند درخواست تعویق و حکم توقف دادگاه فدرال آشنا شوید.
اگر افسر پناهندگی کانادا به داستان ما شک کند، پرونده در خطر جدی رد شدن قرار میگیرد. در این مقاله یاد بگیرید که چگونه با تکیه بر حقوق قانونی خود در قانون IRPA و آرای دادگاه فدرال، با تناقضهای ظاهری مقابله کرده و از پناهندگی خود دفاع کنید.
0 Comments