۱. شرط اجباری اقامت یکساله و صلاحیت دادگاه
طبق بخش ۳(۱) قانون طلاق کانادا (Divorce Act, RSC 1985, c 3 (2nd Supp))، دادگاه انتاریو تنها زمانی صلاحیت رسیدگی به پرونده طلاق را دارد که حداقل یکی از زوجین بهمدت یک سال کامل پیش از ثبت دادخواست، اقامت عادی (habitually resident) در استان انتاریو داشته باشد.
این شرط اقامت، ماهوی است و حتی با توافق زوجین قابل اسقاط نیست. در پرونده Ludwig v Ludwig, 2022 ONSC 3359 (پاراگراف ۳۲) تصریح شده است: «شرط اقامت در قانون طلاق یک امر ماهوی است نه شکلی، و حتی با توافق طرفین قابل چشمپوشی نیست.» عدم احراز این اقامت ۱ ساله باعث سلب صلاحیت کامل دادگاه انتاریو میگردد.
۲. موجبات قانونی طلاق
مطابق بخش ۸(۲) قانون طلاق، اثبات فروپاشی ازدواج (breakdown of marriage) اصولاً با سپری شدن ۱ سال جدایی قانونی صورت میگیرد. البته سوءرفتار شدید جسمی یا روحی و زنا نیز از موجبات فوری طلاق در قانون کانادا به شمار میروند.
۳. چالش ابلاغ مدارک طلاق به ایران و کنوانسیون لاهه
ایران عضو کنوانسیون لاهه برای ابلاغ مدارک قضایی (Hague Service Convention) نیست؛ موضوعی که در پرونده Tracy v Iran (Information and Security), 2017 ONCA 549 نیز رسماً تأیید شده است.
به دلیل عدم عضویت ایران در این کنوانسیون، ابلاغ مدارک دادگاهی از طریق مقام مرکزی بینالمللی امکانپذیر نبوده و باید طبق قواعد حقوق خانواده انتاریو انجام شود. خواهان باید طی درخواستی تحت قاعده ۶(۱۵) Family Law Rules، دستور ابلاغ جایگزین (substituted service) را از دادگاه دریافت کند. در این صورت دادگاه اجازه میدهد مدارک از طریق ایمیل، پست سفارشی یا وکیل به همسر ساکن در ایران ابلاغ شود. همچنین طبق قاعده ۶(۱۶)، اگر تلاشهای معقول نتیجه ندهد، دادگاه میتواند الزام ابلاغ را کلاً لغو کند.
بر اساس قاعده ۱۰(۲) قواعد انتاریو، مهلت ارائه و ثبت پاسخ برای همسری که در خارج از کانادا ابلاغ شده ۶۰ روز است. طبق رویه قضایی در پروندههای Tiwari v Tiwari, 2018 ONSC 6697 و Abdulla v Al-Kayem, 2021 ONSC 3562، در صورت عدم پاسخگویی همسر در مهلت ۶۰ روزه، دادخواست طلاق بهصورت غیرتقابلی (uncontested) پیش خواهد رفت.
0 Comments